Wiehager, André
Orsay, 1966
Woont in Venlo, werkt in Düsseldorf
www.andrewiehager.nl
De mens wordt door steeds meer apparaten en machines omringd. Zelfs de openbare ruimte wordt voor een aanzienlijk deel bepaald door electronische snufjes. In een dwaaltocht naar meer comfort en vooral beheersbaarheid van de ons omringende grilligheden van moeder natuur, zoekt de mens zijn heil reeds in het buitenaardse, het heelal, de sterren en planeten.
De mens bestormt de hemel. Zo niet André Wiehager. Naast de opkomst van zich in snel tempo opvolgende en elkaar verdringende technologieën en media, schildert hij gestaag door. Met het idioom van de fundamentele schilderkunst maakt hij constructivistisch aandoende composities waarin enkel plaats is voor het zelfstandige leven van door de mens gecreëerde machines en niet voor de mens zelf. De machines verkeren in een gehavende toestand en kenmerken geenszins de technologische perfectie die ze zouden moeten belichamen. De titels van de schilderijen verwijzen evenmin naar technologische beheersbaarheid, maar klinken als romantische boektitels van vervlogen jaren.